โลกใบเดิมๆ
โลกใบนี้ยังเป็นโลกใบเดียวกันกับที่ฉันเกิด
แต่กาลเวลากับทำให้มันแตกต่างจากเดิมไป
ราวกับเป็นโลกคนละใบกัน........
โลกใบเดิมใบนี้ มันมักจะเปลี่ยนแปลงไปเสมอ
เปลี่ยนไปทุกครั้งที่เรากระพริบตา
เราไม่อาจละสายตาจากโลกใบเดิมใบนี้ได้เลย
เพราะเราไม่รู้ และไม่อาจคาดเดาได้ว่า
........ต่อไปมันจะเปลี่ยนแปลงไปเช่นไร.......
สี / การเปลี่ยนแปลง
ฉันไม่ใช่คนดีนักหรอกนะ
ตอนเด็กๆเมื่อฉันยังเป็นสีขาว (หรืออาจจะคล้ายๆ)
ฉันมองทุกอย่างแตกต่างไปจากตอนนี้......
ทุกอย่างเต็มไปด้วยความน่าสนใจ
ทุกอย่างสวยงาม และฉันเป็นที่รัก.....
ตอนฉันเกิดมาทุกคนดีใจ(ฉันคิดว่างั้นนะ)
ฉันเป็นลูกคนโต ฉันเป็นลูกคนเดียว
ความรักนั้นมันจึงเป็นของฉันเพียงคนเดียว แต่.....
"ทุกสิ่งเปลี่ยนแปลงเสมอบนโลกใบนี้"
น้องของฉันเกิดมา
เค้าเป็นเด็กทารกสีขาว ตัวเล็กๆ ตัวนุ่มนิ่ม และเค้าเป็นน้องสาวที่ฉันรัก
และเพราะมีเค้าความรักที่ฉันได้รับจึงต้องหารสอง
ทุกๆอย่างต้องหารสอง และฉันต้องยอมรับ
ของทุกอย่างที่ฉันเคยได้ก่อน ก็ต้องให้เค้าก่อนเสมอ
พี่น้องทะเลาะกันไม่ว่าถูกหรือผิด พี่ต้องถูกว่าก่อนเสมอ เพราะผิดที่ไปทะเลาะกับน้อง
พี่ต้องดูแลน้อง
นั้นเป็นสิ่งที่ฉันต้องทำ เพราะฉันเป็นพี่และเพราะฉันเกิดก่อนเค้า รู้อะไรมามากกว่าเค้า
ถึงแม้จะเข้าใจสิ่งเหล่านั้น และทำตาม
แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอะไรบางอย่าง
มันเริ่มจากความไม่เข้าใจ และสงสัยเล็กๆน้อยๆ
มันค่อยสะสมใหญ่ขึ้นๆเรื่อยๆ จนกลายเป็น"ความไม่พอใจ และความอิจฉา"
ในตอนนั้นกว่าฉันจะรู้ตัว ตัวของฉันก็เปลี่ยนสีไปเสียแล้ว
สีขาวได้หายไปเกือบจะหมด......
ไม่รู้ตอนนั้นอะไรที่น่ารังเกียจมากกว่ากัน ระหว่างตัวฉันหรือความคิดของฉัน
ฉันทำอะไรไม่ได้เลย และไม่ได้ทำอะไร
ฉันเพียงแค่เฝ้ามอง จดจำ และทำตาม
บางสิ่งที่ฉันไม่อยากทำ แต่ฉันก็ต้องทำ เพราะฉันไม่มีกำลังพอที่จะทัดทาน
ฉันเคยถามบางสิ่งที่ฉันสงสัย และไม่เข้าใจ
แต่เมื่อคำตอบที่ได้กลับมาไม่ใช่อย่างที่ต้องการ ฉันเลยเลิกที่จะถาม
และพอนานเข้า
ฉันก็ชาชิน และปล่อยให้ใจด้านชาไปเรื่อยๆ
ใครจะรู้ว่าเมื่อไหร่กันที่สีของฉันเริ่มเปลี่ยนแปลงไปมากขนาดนี้
มันทั้งมืดดำ สกปรก และน่ารังเกียจ
แต่ก็นั้นหล่ะ
"ทุกสิ่งเปลี่ยนแปลงเสมอบนโลกใบนี้"
edit @ 12 Aug 2009 16:04:47 by n_star
edit @ 12 Aug 2009 16:05:06 by n_star
คุณเคยถูกคาดหวังไหม.......
ถ้าคุณเคยคุณจะรู้ว่ามันเจ็บปวดขนาดไหน
เวลาที่มีคนมองมาที่เรา
แต่สิ่งที่สะท้อนในดวงตาเค้านั้น......กลับไม่ใช่เราเลย
"เค้าเห็นใครอยู่หรอ........นั้นเป็นคำถามจากใจฉัน
ได้โปรดเห็นมองมาที่ฉันสิ
เห็นฉันอย่างที่ฉันเป็น
ไม่ใช่เห็นฉันอย่างที่คุณต้องการให้เป็น "
............นั้นคือเสียงกรีดร้องอ้อนวอนจากใจฉันเสมอมา.............
ที่มันไม่เคยส่งไปถึงพวกเค้าเลย
บางครั้งสิ่งที่พวกเค้าพูดออกมา เกี่ยวกับตัวฉันที่พวกเค้ารู้จัก มันก็ทำให้ฉัน "เจ็บ"
เพราะสิ่งที่พวกเค้าพูดนั้นไม่ใช่ฉันเลย...............
คุณอาจจะบอกว่าก็บอกเค้าไปสิ
บอกไปว่าเธอเป็นยังไง แสดงตัวตนที่แท้จริงของเธอให้พวกเค้าเห็น
แล้วถ้าเค้ารับไม่ได้มันก็จบใช่ไหม......
ใช่...มันอาจจะดีก็ได้ที่จะได้ไม่ต้องเจ็บปวดอีก
แต่เพราะฉัน"รัก"พวกเค้าไง
ถ้ามันจบ ฉันคงเจ็บปวดยิ่งกว่า
แต่ถ้าสุดท้ายมันต้องจบลงอย่างนั้น
.....ฉันคงไม่โทษใคร.....
ไม่โทษพวกเค้า......
เพราะถ้าจะผิดก็คงเป็นที่ตัวฉัน
ที่คาดหวังเอาเองว่าจะได้รักตอบมา
ผิดที่เริ่มต้นจะรักเพราะคาดหวังจะได้รักกลับมา
และสุดท้ายเลยต้องมาเจ็บเอง
ไม่โทษโชคชะตา......
เพราะตัวของฉันเองตังหาก ที่เริ่มด้วยคำโกหก เริ่มด้วยการหลอกลวง
เป็นฉันเองที่เลือกให้มันเริ่มอย่างนี้
พอเริ่มคำโกหกคำครั้งแรก ก็มีครั้งที่2 ,3 ตามมาเรื่อยๆ
จนในที่สุดก็พบแต่คำหลอกลวงเต็มไปหมด
แต่เพราะเหตุผลว่า"รัก"คำเดียว จะพอไหมที่จะทนต่อไป
ทนต่อความคาดหวัง ที่มีมามากขึ้นเรื่อยๆ
คงมีสักวันที่เรื่องราวที่แสนหลอกลวงนี้จะจบลง
จะผิดไหมที่ฉันจะหวังให้มันจบลงด้วยเค้าเข้าใจ และยอมรับฉันจริงๆ
หากมันเป็นเช่นนั้นฉันคงมีความสุขไม่น้อย
แต่ถ้าไม่....
นี่หล่ะอาจจะเป็นคนจบมันเอง
เพราะฉันคงทนเสียงในใจที่เอาแต่พูดว่า
"จะเอาอะไร.....กันฉัน" ได้นานสักเท่าไหร่กัน
ฉันคนนี้ตอนนี้ก็มีแต่"รัก"เท่านั้นหล่ะ
ถึงแม้มันจะเป็นรักที่เกิดใจที่ไม่บริสุทธิ์ของฉันก็ตาม
แต่ยังไงฉันก็รัก.....รักนะ.....ฉันรัก
ไม่รู้เธอจะได้ยินไหม
เพราะฉันก็มีแค่นี้......
แล้วเธอหล่ะ
จะเอาอะไร.....กับฉัน
